Instalacja gruntowej pompy ciepła

Czy ciepło z gruntu wystarczy, aby ogrzać dom? Odpowiedź brzmi: zdecydowanie tak. Temperatura gruntu zimą poniżej strefy przemarzania nie spada poniżej 0°C, a zwykle wynosi minimum +5°C. Staw, rzeka czy studnia głębinowa zapewnią nawet +8°C, nawet w czasie wysokich mrozów.

Pompa ciepła to urządzenie potrafiące podnieść te temperatury na wyższy poziom, który może być wykorzystany w instalacji centralnego ogrzewania w domu.

Energię z gruntu można pobierać na dwa sposoby – za pomocą kolektorów poziomych albo pionowych. Przyjmuje się, że z 1 m2 gruntu uzyskuje się 10 W mocy grzewczej w glebie piaszczystej, 30 W – w glebie gliniastej i do 40 W – w gruncie wodonośnym. Jeśli dom jest dobrze ocieplony, poziomy wymiennik gruntowy zajmie w ogrodzie wielkość odpowiadającą minimum 120–150% powierzchni ogrzewanej.

Przykład: dom jednorodzinny o powierzchni 160 m2, ogrzewany pompą ciepła o mocy 9 kW. Kolektor poziomy ma powierzchnię od 225 do 900 m2 w zależności od gleby. Wymiennik gruntowy dla pompy ciepła układa się z elastycznej rury z polietylenu na głębokości minimum 20 cm poniżej poziomu przemarzania, czyli zwykle 120–170 cm poniżej poziomu gruntu. Nitki kolektora poziomego są ułożone w odległości 50–90 cm od siebie i co najmniej półtora metra od ściany fundamentowej. 

Energię z gruntu można również pobierać za pomocą kolektorów pionowych. Korzyścią wynikającą z wyboru tego rozwiązania jest oszczędność miejsca. Instalacja sond polega na wywierceniu otworów w gruncie i umieszczeniu w nich rur, w których będzie krążył glikol. Rury są połączone ze sobą. Temperatura uzyskiwana z kolektora pionowego wynosi średnio 3–7°C. Aby uzyskać 1 kW mocy grzewczej z sondy pionowej, potrzebny jest 20-metrowy odwiert. Kolektor pionowy może mieć głębokość do 100 m. Sondy o tej głębokości powinny być oddalone są od siebie o minimum 8 m, a w celu lepszej regeneracji: najlepiej o 10 m.

Projektując i budując kolektor, trzeba zadbać o jego szczelność. Kolektor układa się, unikając łączenia rur. Nie wolno używać złączek gwintowanych, a w wyjątkowych przypadkach rury łączy się poprzez zgrzewanie. Konieczne jest wykonanie próby szczelności wymiennika. Wykonuje się ją z użyciem sprężonego powietrza lub wody.

Nie potrzeba pozwolenia na budowę kolektora. Projekt wymiennika gruntowego powinien być uzgodniony z dystrybutorem pompy ciepła. Wymiennik przed zasypaniem ziemią trzeba koniecznie dokładnie sfotografować, a jego przebieg nanieść na powykonawczą mapkę geodezyjną.

Gotowa instalacja zostaje podłączona do pompy ciepła i wypełniona czynnikiem grzewczym, najczęściej wodnym roztworem glikolu. Następuje proces odpowietrzania instalacji, a potem końcowa regulacja instalacji.

Nie zaleca się prowadzenia na tej powierzchni upraw i sadzenia drzew ani tym bardziej układania kostki brukowej. Powierzchnia nad wymiennikiem musi przepuszczać wodę opadową.

Chcesz poznać zasady działania instalacji gruntowej pompy ciepła?

Sprawdź ofertę gruntowej pompy ciepła PrimaEnergy.